Wikwiheba Mwana en Akagera

Woensdag zijn we bij Wikwiheba Mwana geweest.
het had nogal wat voeten in de aarde om uit Kigali weg te komen. We hadden samen met Lon en Hazel een 4x4 gehuurd om naar Wikwiheba en daarna naar het National Park Akagera te gaan. Vol goede moed zijn we vertrokken, maar we zijn aan de rand van Kigali als de auto begint te horten en stoten en uiteindelijk afslaat. Gelukkig pal voor een garage. Hier wordt de auto naar binnen gereden, waar de monteur zich over de auto buigt en enkele uren en een aantal proefritten later kunnen we dan eindelijk op weg.
Na een rit van 3 uur, waarvan 2 uur over een smalle slechte zandweg komen we aan bij Wikwiheba, in de stromende regen. We krijgen een warm onthaal en het hele bestuur van de stichting is aanwezig. We krijgen een rondleiding door het kleine donkere gebouw waar het opvangcentrum is gehuisvest. Er is bijna niks. Ze zijn dan ook erg blij met het speelgoed, de kleren en het geldbedrag dat we hen aanbieden. We moeten snel verder omdat het al laat is en het wordt hier snel en vroeg donker.
We komen nog vast te zitten in de modder en worden door een groep toeschouwers weer op de weg geholpen.

De volgende dag gaan we als echte toeristen op wildsafari door het park. De gids die ons begeleid zorgt ervoor dat we op de mooie plekjes van het park komen en we zien behoorlijk wat beesten.Ook kunnen we af en toe even uit de auto om onze benen te strekken. Bij een stop bij een van de meren zijn we nauwelijks de auto uit of een grote baviaan zit al in de auto. Hij gaat regelrecht op onze zak met bananen en pinda's af. De dropjes hoeft hij kennelijk niet, die gooit hij aan de kant. Met zijn buit gaat hij de auto uit en gemoedelijk gaat hij er uitgebreid voor zitten om de bananen en pinda's op te peuzelen. Hij trekt zich daarbij niets aan van die malle toeristen die vlak voor hem staan om foto's te maken.
Al met al is het een mooie safari en hebben we een dag in Kigali nodig gehad om bij te komen.

Het weekend gaan we naar Kibuye aan het Kivu meer, daarover later meer.

Roel en Romain Truyers

Roel Truyers heb ik in de aanloop naar deze marathon leren kennen via de Weblog. Hij is zeer begaan met Rwanda en dit jaar was de 4e keer dat hij de marathon van Kigali liep. Hij was samen met zijn vader Romain die de Fun Run heeft gelopen.
Roel en ik zijn samen gestart maar ieder moet zijn eigen race lopen dus we bleven niet bij elkaar. Aan het eind van de derde ronde heeft hij op moeten geven. Hij had zijn luchtwegen dichtzitten en kon daardoor niet voldoende lucht krijgen om de marathon uit te lopen.

Het is een hele moeilijke maar ook een hele moedige en verstandige beslissing geweest van hem. Hij heeft hier met het sponsorgeld dat hij heeft opgehaald ook weer verscheidene goede projecten gesteund.
Inmiddels is hij al weer thuis en aan het werk. als directeur van een school heeft hij bijzonder verlof gekregen van het ministerie van onderwijs in Belgie en kon dus maar kort hier zijn.
Roel en ik hebben afgesproken in de toekomst vaker een marathon samen lopen.

Roel En Romain gefeliciteerd met jullie prestatie en werk hier in Rwanda. We houden contact.

De weblog van Roel kan je via de link aan de rechterkant opvragen.

Wouter

Rwanda is heerlijk!

Het gaat fantastisch met ons. Wouter was heel snel weer hersteld van de marathon, zodat we gisteren al weer op het toeristische pad konden. We hebben een pottenbakkerij en een tingieterij bezocht. En we hebben wat plaatsen bezocht waar we in 1996 ook geweest zijn. Heel leuk om de veranderingen te zien maar vooral om te zien hoe makkelijk we alles weer terug kunnen vinden. Ons geheugen is nog heel goed.
We genieten enorm.
Morgen gaan we de cheque bij Wikwiheba Mwana overhandigen. Omdat veel sponsors het niet belangrijk vinden dat Wouter de zelf opgelegde limiet van 4 uur niet heeft gehaald, en daarom toch het hele bedrag overmaken, mogen we een door ons afgerond bedrag van
3500 euro op de cheque schrijven. Prachtig! Daar zullen ze blij mee zijn.

Alle foto's v.d. marathon

Via de volgende link zijn de foto's te bekijken.

KLIK HIER VOOR FOTO'S

Het zijn er ongeveer 200, dus neem de tijd.

Wouter

Records gevestigd

Nu ik de marathon in Kigali heb uitgelopen kan ik een aantal records toevoegen aan mijn lijst.

Het is de verst weg gelegen marathon locatie waar ik heb gelopen.
Het is mijn beste prestatie in een Afrikaanse marathon ooit.
Het is het hoogstgelegen marathonparcours dat ik ooit heb gelopen.
Het is het kortste parcours dat ik ooit heb gelopen (4 maal dezelfde ronde).
Het is een persoonlijk record op de marathon van Kigali.
Het is de langste tijd die ik ooit over een marathon heb gelopen.

Al met al dus een zeer succesvolle marathon.

Wouter

Vredesmarathon van Kigali

Gisteren was de grote dag van de Vredesmarathon van Kigali.
Aangezien de start al om 8 uur in de ochtend was zijn we rond 6 uur opgestaan. Na het ontbijt en alle voorbereidingen zijn Lon, Hazel, Mian en ik met de auto naar het Amhoro stadion gereden waar de start en de finish waren. Daar aangekomen was het nog niet echt druk en we hoorden al spoedig dat er wat vertraging was. De start was nu om 9 uur en de start volgorde was eerst de Run for Fun (5 km), dan de halve marathon en als laatste de marathon.
Dat betekende dus wachten. Ondertussen wat foto's maken en rondkijken in en om het stadion. De marathonlopers en de witneuzen hebben toch nog een streepje voor en mochten het stadion terrein op.
Net naast het stadion is een terrein dat gebruikt wordt voor rijlessen, maar deze dag was het het verzamelterrein van de rest van de lopers. Er waren in totaal meer dan 4000 inschrijvingen: alleen voor de Run For Fun waren al 3000 inschrijvingen.
Men was nog in volle gang met de voorbereidingen, maar om half negen riep de speaker om dat de start over 15 minuten zou zijn, dit klonk hoopvol maar om kwart voor negen duurde het nog steeds over 15 minuten.
Het veld naast het stadion was vol mensen en het was dan ook dringen toen ze naar binnnen mochten. rond 9 uur vertrok de massa voor de run for fun. Duizenden kinderen stonden te drommen bij de start. Een lichte chaos ontstond na het startschot doordat enkele kinderen vielen en onder de voet gelopen dreigen te worden. Daartegenover stond dat enkele kinderen nog niet doorhadden dat de wedstrijd begonnen was.
De halve marathonners werden kort daarna weg geschoten en toen was het onze beurt. Uiteindelijk rond half 10 waren we gestart.

Het parcours bestond uit een ronde van 10,55 km In de eerste kilometers wat lichte hellingen gevolgd door 1,5 km afdaling naar een keerpunt om vervolgens weer dezelfde helling te beklimmen, gevolgd door een wijde boog om het stadion heen. Ook hier hellingen omhoog en omlaag afgewisseld met min of meer rechte stukken. Terug bij de ingang van het stadion buiten om 3/4 van het stadion en in het stadion een ronde. Dit vier keer. Ik waas erg blij met de verzorging en support van Mian, Lon en Hazel die me bij het stadion van water en banaantjes voorzagen. Dit was maar goed ook want de eerste ronde waren de waterposten nog niet voorzien van water noch bananen.
De eerste ronde was eigenlijk een parcours verkenning en het liep eigenlijk wel soepel. Hierdoor liep ik eigenlijk wat te snel, wat ik in de loop van de tweede ronde begon te merken.
De temperatuur begon snel op te lopen en ik dronk veel water. Teveel want ik kreeg last van mijn maag, door minder te drinken verdween dit gelukkig weer. Aan het eind van elke ronde kom je door het stadion dat ongeveer voor een kwart gevuld was. De derde ronde was zwaar en na 28 km viel de snelheid aanmerkelijk terug. Voor ik aan de vierde ronde begon heb ik eerst mijn sokken en schoenen goed gedaan. Maar het ging er niet sneller van. Ik zag eerst ook geen andere lopers meer op het parcours. Tot km 34 heb ik zelfs een paar keer gewandeld, je hoofd, nek en armen koelen met water en weer verder. Na 34 km kreeg ik de geest weer en kon ik doorlopen tot het eind. Waar ik onder gejuich van de tribune na 4 uur en 15 minuten lopen over de finish ging.
Ik was zeer tevreden met het eindresultaat. Hoewel het niet binnen de 4 uur was, heb ik hem uitgelopen wat vermoedelijk de helft van de marathonners niet kan zeggen.

Het aantal deelnemers en de officiele uitslagen staan nog niet op de website en zijn dus nog niet bekend. Ik heb ook de winnende tijden nog niet doorgekregen.

Wouter

Foto's van 10 mei

We hebben vandaag al even bij het stadion gekeken. Wouter mocht zijn nummer en chip (voor de tijdregistratie) ophalen.
Langs de grotere wegen in de stad hangen spandoeken, als aankondiging.

De deelnemers aan de hele marathon moeten helemaal aan de linker kant zijn, de halve marathon daarnaast, en de vele deelnemers voor de Run For Fun (5km) moeten op deze foto helemaal rechts aanschuiven.

Wouter was snel aan de beurt en kreeg veel bekijks.

De deelnemers voor de Run For Fun moesten meer geduld hebben.

Het stadion was nog erg leeg.....


Er moet nog heel wat gebeuren.

Hou dit nummer in de gaten!

Nog 1 dag .....

Ik ben er klaar voor.

Vanmorgen de laatste loop voor de marathon. De eerste loop samen met Roel Truyers. We hebben samen ruim een half uur gelopen heuvel op heuvel af.
Het gaat lekker als ik mijn hartslag niet te hoog laat oplopen. Dat zal morgen het belangrijkste zijn.

Vanmiddag het nummer ophalen en morgenochtend om 7 uur zullan we bij het stadion verzamelen. Om 8 uur gaat het dan beginnen.

Wouter

Harlopen en WikwihebaMwana

We hebben gisteren Alfonse, de secretaris van Wikwiheba Mwana op bezoek gehad. Hij spreekt Engels, dus dat is voor ons wel wat makkelijker. De tweede taal in Rwanda is Frans, dat is bij ons pas de vierde taal, dus niet echt vloeiend.....
Alfonse werkt bij het Ministerie van Landbouw en heeft in Rusland en Europa gestudeerd. Hij heeft familie in Ngarama (waar het centrum is)en hij woont in Kigali (waar alles geregeld moet worden), dus wel iemand waar het bestuur van Wikwiheba Mwana wat aan heeft.

We zijn al aardig geacclimaticeerd en hij heeft vanmorgen de hardloopschoenen al weer aangetrokken.
Gisteren hebben we Roel (uit Belgie) ontmoet en nu zijn Wouter en Roel een stuk aan het rennen. Wouter is er helemaal klaar voor.

Genocide

Hier in Rwanda kun je niet om de Genocide heen. Gisteren zijn we in het Kigali memorial centre geweest. Dit is een herdenkingscentrum gewijd aan de genocide in Rwanda maar tevens een afdeling over andere genocides in de geschiedenis, zoals de Herero's in Namibie, de Aboriginals in Australie, de Joden in de tweede wereldoorlog, de Armeniers. Het verhaal van de genocide in Rwanda wordt goed gebracht met de aanloop, de gruwelijkheden en de nasleep, compleet met getuigenissen van overlevenden. Met de conclusie dat het nooit meer mag gebeuren.
Vanmorgen zijn we op de plek geweest waar 10 belgische VN soldaten zijn vermoord. Het was de commando post van de belgische VN troepen. De gebouwen staan er nog, compleet met de kogelgaten en granaat inslagen in de muren. Er is voor elke omgekomen soldaat een granieten zuil opgericht voorzien van de initialen en de leeftijd. Vanmiddag was Lon vrij en zijn we met Lon en Hazel naar twee kerken geweest buiten Kigali waar ook duizenden mensen zijn omgekomen. Dit was indrukwekkend. De kleren van al deze slachtoffers lagen allemaal in de kerk en er waren ook rekken vol met schedels en botten. Sommige zwaar beschadigd. Het is niet voor te stellen wat voor een hel het geweest is hier. 800.000 mensen die in 3 maanden tijd op gruwelijke wijze zijn verminkt en vermoord. Onvoorstelbaar...........
Dat is verleden tijd en het land heeft de blik op de toekomst. Van buitenaf gezien heeft het leven weer zijn normale loop genomen. Maar er zijn nog steeds enorme trauma's die mensen binnen de tijd dat ze leven niet meer kunnen verwerken.

Wat me trof was een poster van een kind met de tekst: "Ik ben van na de genocide en dat wil ik zo houden".
Laten we hopen dat dat zo is.

Wouter